Relato: Manuel Losada | Ilustración: Santipérez | Sobre unha idea de Luis M. Rosales

A ILLA ONDE NON HAI LUZ

O expediente levaba anos no fondo do arquivo municipal.

Non era confidencial. Tampouco figuraba como extraviado. Simplemente quedaba fóra de clasificación. Cada reorganización devolvía aquel cartafol ao mesmo caixón.

Uxía atopouno revisando incidencias antigas para unha auditoría.

Traballaba como técnica de patrimonio. A súa función consistía en verificar que os bens catalogados seguían existindo, en pé, ocupando o lugar indicado nos planos.

Na cuberta do expediente aparecía un único nome:

Cortegada.

Dentro non había informe completo. Só fragmentos: solicitudes de acceso sen resposta, notas manuscritas sen sinatura, unha orde de inspección pendente.

Ao final, un documento dobrado, manchado polo salitre:

“O encargado trasladouse á illa por vontade propia.

Non se prevé regreso a curto prazo.”

Non figuraba identidade nin cargo.

Uxía solicitou información adicional.

A resposta foi vaga.

—Iso vén de antes —comentou un compañeiro—. Sempre estivo así.

Dous días despois asignáronlle a visita.

A indicación era sinxela: comprobar o estado dun inmoble vinculado a proxeccións históricas.

O barqueiro limitouse a manexar o motor. A traxectoria evitaba certas zonas da ría.

—Non imos rodear a illa? —preguntou ela.

—Hai rutas mellores —respondeu.

Ao desembarcar percibiu un cambio sutil.

O son chegaba con normalidade, pero apenas retornaba. A luz penetraba entre as árbores sen producir brillo. O chan mantiña humidade constante, mesmo lonxe da marea.

O edificio resultou máis pequeno do esperado. Sen placas nin sinalización. A porta permanecía entreaberta.

No interior había bobinas de película gardadas en caixas de madeira, etiquetadas con caligrafía precisa. Cadernos con anotacións técnicas e diagramas da ría trazados desde perspectivas pouco habituais. Sobre unha mesa, un proxector antigo permanecía limpo e conectado.

Non parecía abandono.

Uxía chamou.

A resposta foi o eco leve da súa propia voz.

No cuarto do fondo atopou unha cama feita con coidado. Un prato seco colocado xunto á lámpada apagada.

E un espello.

Durante un segundo reflectiu a estancia baleira. Despois a superficie oscilou, coma se o fondo fose máis profundo do que indicaba o marco.

Uxía desviou a mirada.

A visita non rexistrou incidencias formais.

No informe consignou: inmoble estable, sen riscos estruturais, actividade técnica non documentada pero operativa.

O expediente regresou ao caixón.

Desde entón, cada ano, cando se achegan as datas do festival, recibe un correo sen remitente.

Asunto: Cortegada.

Texto: “Segue funcionando.”

Uxía non responde.

Limítase a arquivar.