Relato: Manuel Losada | Ilustración: Santipérez | Sobre unha idea de Luis M. Rosales

MENTRES HAXA LUZ

O aviso entrou ás catro e vinte e dous da madrugada.

Unha incidencia na liña que alimentaba parte do centro histórico. Non un apagón completo, senón algo máis incómodo: baixadas de tensión irregulares, reinicios espontáneos, lámpadas que perdían intensidade sen chegar a apagarse de todo.

Brais levaba doce anos no servizo de mantemento eléctrico do concello e coñecía ben ese tipo de chamadas. Case sempre eran humidades, cables vellos, caixas mal seladas. Problemas menores que se resolvían sen pensar demasiado e se pechaban cun informe estándar.

Aquela noite, porén, o plano chamou a súa atención.

As incidencias non estaban dispersas. Seguíronse sobre o mapa formando unha liña irregular, un trazado que non coincidía coa distribución moderna da rede. Non respondía a criterios de eficiencia nin a ampliacións recentes. Parecía algo anterior, debuxado cando a cidade aínda se pensaba doutra maneira.

—Isto non ten lóxica ningunha —murmurou, collendo a lanterna.

Comezou pola caixa máis próxima ao Salón García.

Ao retirarlle a tapa, notou a sensación antes de identificar a causa. Non era o zumbido habitual dunha instalación en carga, senón unha presión baixa e constante, un pulso que non figuraba en ningún manual técnico. Os cables estaban quentes, pero non sobrecargados. Os valores eran correctos.

Demasiado correctos.

Anotou mentalmente a anomalía e seguiu adiante.

A seguinte caixa presentaba o mesmo patrón. E a seguinte tamén. Instalacións antigas, algunhas oficialmente dadas de baixa, seguían activas, ben mantidas, integradas nun circuíto que xa non aparecía nos esquemas actuais.

Non parecía unha chapuza.

Parecía mantemento.

Avanzou seguindo o trazado, abrindo rexistros un a un, ata achegarse á zona do porto. Alí, a última tapa estaba cuberta dunha capa de sal recente, húmida, como se acabasen de retirala da auga.

Ao apartala, o pulso intensificouse.

As luces da rúa perderon forza ao mesmo tempo e recuperárona de inmediato, nunha sincronía perfecta. Ningunha saltou.

Ningunha se apagou de todo.

Brais quedou inmóbil.

Non por medo.

Por cálculo.

A radio chiou.

—Recibimos máis avisos —dixo a voz da central—. Pero non cae nada, eh. Todo segue en pé. É raro.

—Xa o estou vendo —respondeu el.

Non cortou a subministración.

No informe anotou que a incidencia quedara resolta mediante axustes menores. Non detallou cales. Ninguén llos pediu.

Arquivouse como unha anomalía sen consecuencias.

Antes de marchar, apoiou a man sobre a tapa xa pechada.

Estaba quente.

Non dunha calor perigosa, senón estable, sostida, coma a dun corpo en repouso.

Desde aquela noite, cada ano, Brais solicita voluntariamente o turno durante o festival. Revisa esa liña con máis atención ca ningunha outra. Substitúe pezas antes de que fallen. Limpa contactos que aínda funcionan perfectamente.

Nunca propón modernizala.

Sabe que hai sistemas que non se optimizan.

E que un segundo de escuridade pode ser máis longo do que marca o reloxo.