Relato: Manuel Losada | Ilustración: Santipérez | Sobre unha idea de Luis M. Rosales

O QUE SOBE COA MAREA

Apareceu despois dunha baixamar excesiva, desas que deixan a ría espida en zonas que normalmente non ven o aire.

O mar retirárase máis do debido. O fondo quedara aberto como unha ferida longa de lama negra, cordas vellas, cascos esquecidos e restos que non deberían conservar forma.

O primeiro en velo pensou que era unha estrutura caída.

Algo grande, apoiado de lado, medio cuberto de algas secas. Nin animal nin máquina. Un volume irregular con saíntes dobrados e unha curvatura central coma un casco aberto.

Non se movía.

O estraño era a pel: non mollada, non seca — unha capa viscosa e mate, coma aceite sen brillo.

Logo respirou.

Non coa expansión dun peito, senón por ondas laterais que lle percorrían o corpo enteiro, contraccións lentas que ían dun extremo ao outro, como se o aire viaxase por canles internas.

Tiña o tamaño dun furgón pequeno.

Non presentaba cabeza separada. O extremo frontal abríase en cinco láminas cartilaxinosas superpostas, semellantes a pétalos grosos. A membrana translúcida deixaba ver veas escuras movéndose no interior. Abrían e pechaban cun ritmo lento, filtrando aire e cheiro.

Debaixo non había boca.

Había un campo denso de filamentos curtos que vibraban co vento e se retraían cando algo proxectaba sombra sobre eles.

Os laterais apoiábanse en seis columnas articuladas, finas de máis para o peso que sostiñan. Con todo, mantiñan tensión constante, flexando e endurecendo segundo a carga. Cada apoio cravábase no limo e axustaba posición con micro movementos continuos.

Non camiñaba: recolocábase.

Cada avance era unha reorganización completa, como se a súa propia estrutura se recalculase antes de tocar chan de novo.

Na parte posterior arrastraba unha masa de apéndices planos e superpostos, coma redes de carne fina. Abríanse coa humidade e pechábanse ao secar. Neles quedaban adheridos cunchas, plásticos, anacos de corda — non lixo, senón camuflaxe viva.

Non se vían ollos.

Pero en distintos puntos da superficie xurdían zonas circulares máis claras, ventás de xel baixo as que se movían sombras líquidas orientadas cara ao movemento.

Non miraba: medía densidades.

Cando un dos presentes recuou un paso, o corpo enteiro respondeu. As seis columnas afundíronse un pouco máis. As láminas frontais abriron un chisco. Os filamentos orientáronse todos na mesma dirección.

Detectara masa. Distancia. Presenza.

O son que emitiu non foi berro nin chamada. Foi fricción húmida, como dúas superficies grandes separándose moi amodo.

Da lama debaixo empezaron a saír burbullas.

Non estaba varado.

Estaba ancorado.

E agardaba a volta da auga.

—Non é peixe… —murmurou alguén, e a frase quedou incompleta na memoria de todos.

A criatura iniciou o desprazamento, lenta, precisa. Non cara ás persoas, senón cara á liña onde a marea regresaría primeiro.

Cada recolocación deixaba unha marca perfecta no fondo: un hexágono afundido con filamentos impresos arredor, coma un selo orgánico.

Cando a auga subiu, xa non estaba.

Só permaneceron as seis pegadas e unha película escura flotando na superficie, inmóbil, sen reflectir o ceo.

Desde entón, nalgunhas baixamares extremas, volven aparecer esas marcas.

Sempre seis.

Sempre orientadas cara ao mar aberto.